VERBONDENHEID ....ZONDER ELKAAR IS IEDEREEN ALLEEN.....

EVEN……..ERUIT….

Op vele plekken, hebben velen een verhaal verteld. Het was voor mensen wennen om hun verhaal te vertellen. Iedereen liet weten dat het jammer is dat wij alleen boeken en andere geschriften blindelings geloven dan wat mensen elkaar te zeggen hebben. Steeds meer zijn wij gaan geloven in rillerige cijfers, vervalsingen en weinig wat de ene mens de ander te vertellen heeft.
Beste familie, ik heb geprobeerd op mijn eigenwijze en in verschillende situaties contacten te leggen. Regelmatig met ‘voor mij’ totaal onbekende mensen en soms geen vreemden. Soms waren mensen blij dat ze hun verhaal op hun eigen manier, zonder remmingen konden vertellen.
Ik heb mensen gekend, van wie ik de ellendige kant niet wist en om te zwijgen over hun mooie momenten. Mensen hebben mij veel dingen toevertrouwd, waarvan ze het liever niet een vreemde liet weten. Voor mensen was ik soms niet te zien of ik een bedrieger of oplichter was. In eerste instantie vertrouwden velen mij niet, maar ik heb ze nooit kwalijk genomen.
Ook met afwijzingen heb ik nooit rancune gekend. Ik kan wel zeggen dat ik volwassen ben en ik alles weet. Als ik naar anderen goed heb geluisterd, weet ik eigenlijk helemaal NIETS. Anderen leefden voor en samen met de familie, weer anderen die snikkend liet weten hoe erg ze de familie missen. Ook anderen die teleurgesteld zijn in mensen.
De woelige stromingen van mensen, oorzaken en situaties, zijn mensen tegenwoordig ongelukkiger dan dat ze waren in hun “samenwereld”. De één was nieuwsgierig, de ander gierig naar wat aan de andere kant van de wereld was en sleepten anderen met zich mee. Er waren ook bij die zichzelf een kans gaven om beter te worden.
Beste familie, ik heb eerder al geschreven dat de mens ingewikkeld in elkaar zit. Mensen zien en horen iets en weten het heel zeker dat het de waarheid is. Ik ben geen journalist en ook geen schrijver en alles wat ik tot nu toe heb neergezet op de site, heb ik met veel plezier gedaan.
Het verhaal waar ik mee bezig ben, zal ik af maken, ik meen nog twee delen dan is het af. En dan kom ik voorlopig niet op de site. Mensen zijn bereidt mij hun verhaal te vertellen, maar daar tegenover staat dat ik hun financieel tegemoet moet komen.
Na een week wikken en wegen heb ik besloten om niet aan te beginnen. Dat mensen steeds aan geld denken, heb ik ook geen bezwaar. Zo kwam een vrouw, na het overlijden van haar broer en de bij behorende erfenis. Na drie regels vroeg ze of ik haar zou betalen en ik heb geweigerd. En een jonge pandit wil eerst dachina zien.
Ik denk dat er heel veel moet gebeuren voordat wij beseffen dat wij wel en veilig in de handen van god zijn. Wij durven over god te praten, als wij aangeschoten zijn en liefst op kerstavond of een verjaardag.
Ik heb nog een ziekenhuisverhaal uit Suriname, maar mensen die hier wonen en kunnen bevestigen, meepraten en hun woede uiten zijn op dit moment, op dit punt hevig geblokkeerd.
Als ik zonder te betalen op wetenswaardigheden uit monde van wijze mensen kom, verschijn ik weer op de site. Kom op man, doe gezellig even mee. Ja, inderdaad ik zou heel graag mee gaan. Ik lach ondertussen en denk : wat is de mensheid verandert, ik vond het leuk en gezellig om ermee door te gaan en saai wil ik ook niet zijn.
Ik heb diverse verhalen van anderen gebracht en meende de kracht van het verhalen vertellen van anderen de familie dichter bij zichzelf te brengen. Het mooie vind ik dat de familie er zelf zijn/haar wijze les uit kon afleiden.
Beste familie ik neem alvast afscheid van je en hoop dat je het slot van mijn verhaal leest en met anderen deelt. Ik heb eens aan mijn zoon gezegd dat ik de maan eerder heb gezien dan hij. Hij gaf mij voor alle honderd procent gelijk en stelde de vraag of ik de veranderingen op de maan ook heb gezien !
Ach, wij leven eigenlijk op twee werelddelen: de één heet de AARDE, waarop we nu zijn, kennen en doen en de andere heet, NERGENS en NERGENS is een wereld, waarvan ik niet weet waar het ligt.
Voor mij was een verhaal schrijven behoorlijk moeilijk en het luister naar hen was soms moeilijker en toch vind ik dat het één van de best dingen is die mij is overkomen.
DE HOUTEN BANKJES VAN MIJN GROOTOUDERS HERINNERT MIJ NU ELKE DAG WEER, AAN WAAR HET ALLEMAAL DRAAIT IN HET LEVEN.
Groeten van ons……voor….. de kleintjes onze zegen.

Categorieën: Nieuws

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

↓